poniedziałek, 11 listopada 2013
Od Madeline
Nienawidzę swojego życia.
Wszystko jest do bani. Oczywiście, jeśli ktoś lubi bale, sztuczne uśmiechanie się i udawanie grzecznej dziewczynki, którą się nie jest, to pewnie czułby się w moim życiu świetnie.
Od zawsze wzór, grzeczna dziewczynka, dobrze wychowana i słuchająca się, której rodzice marzą, by brat wziął z niej przykład.
Ale ja też potrafię robić problemy. Dlatego rodzice wysłali mnie tu za "karę". Za karę do najlepszego miejsca na ziemi.
Poszłam na pastwisko, gdzie na wybiegu były dwa moje piękne, ukochane konie.
Gwizdnęłam cicho, przyzywając do siebie konie. Pierwsza jak zwykle ruszyła Lena, galopując radośnie, byle jak najszybciej do mnie dotrzeć. Alban za to niespiesznie, dostojnym krokiem doszedł do mnie i wsunął swoją jedwabistą głowę pod moją wyciągniętą rękę.
- Cześć, moje skarby - cmoknęłam Albana i przeczesałam palcami lśniącą grzywę Leny. - Stęskniliście się za mną?
Zaśmiałam się, gdy usłyszałam ciche rżenie koni. Wyciągnęłam z kieszeni po kostce cukru dla moich pupilków i dałam im je.
Z tego, co słyszałam o tej stadninie, to oprócz swoich koni mamy tu też pod opieką inne; każdy przydzielonego innego.
- Wiecie, oprócz was będę zajmować się też innym konikiem - powiedziałam do koni.
Czasami myślę, że one rozumieją, co do nich mówię. Lena, na wieść o towarzystwie zarżała radośnie, zaś Alban prychnął.
Był dostojny, uparty i strasznie dumny - całkowite przeciwieństwo Leny.
- No, tylko się nie obrażaj - powiedziałam z rozradowaną miną.
- Na pewno się nie obrazi. Widać, że jest mądrym konikiem - odezwał się głos za mną.
- Najmądrzejszym - zaśmiałam się, odwracając do nieznajomego człowieka.
(Dokończy ktoś, proszę?)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz